Poradnia w szkole

Rok szkolny 2017/2018

Październik

Wrzesień

Rok szkolny 2016/2017

Czerwiec

Maj

Kwiecień

Marzec

Luty

Styczeń

Grudzień

Listopad

Październik

Wrzesień

Rok szkolny 2015/2016

Czerwiec

Maj

Kwiecień

Marzec

Luty

Styczeń

Grudzień

Listopad

Październik

Wrzesień

Rok szkolny 2014/2015

Wakacje 2015




Czerwiec

Maj

Kwiecień

Marzec

Luty

Styczeń

Grudzień

Listopad

Październik

Wrzesień

Rok szkolny 2013/2014

Wakacje 2014

Czerwiec

Maj

Kwiecień

Marzec

Luty

Styczeń

Grudzień

Listopad

Październik

Wrzesień

Rok szkolny 2012/2013

Wakacje 2013

Czerwiec

Maj

Kwiecień

Marzec

Moje dziecko – dorastający nastolatek

W październiku w SAG odbyło się kolejne już spotkanie z rodzicami uczniów klas pierwszych, na którym omawialiśmy relacje między rodzicami, a nastolatakami. Punktem wyjścia była charakterysytyka okresu adolescencji, czyli wieku dojrzewania i omówienie zmian, które pojawiają się w tym czasie, budzą niepokój, ale są normą rozwojową. Są to:
• zmienne nastroje,
• emocje, które pojawiają się bez wyraźnej przyczyny, bezprzedmiotowe,
• chęć do decydowania o sobie,
• wahania samooceny, szukanie akceptacji,
• bunt objawiający się czasem postawą „nie, bo nie”.
W dalszej części skupiliśmy się na komunikacji z nastoletnim dzieckim. Omawialiśmy kolejno kilka najczęściej słyszanych przez dziecko komunikatów, które, czy to z braku czasu, czy z braku innych pomysłów, mówimy do naszych dzieci:
• „Co w szkole?”
Warto rozmawiać o szkole, ale nie wypytywać. Niech dziecko ma prawo do swoich spraw, o których nie chce z nikim rozmawiać. Należy interesować się tym, czego dzieci się uczą, a nie tylko jakie otrzymują oceny. Jeśli dziecko powie, że dostało jedynkę, warto zapytać najpierw, z czym miało problem, czy się długo uczyło, spokojnie pokazać, że jesteśmy razem z nim przeciwko problemowi, a nie przeciwko sobie.
• „Posprzątaj pokój”
Mów o sprzątaniu jakby mimochodem, nie przerywaj, kiedy dziecko mówi o czymś innym, powiedz, że jesteś zmęczona/y, a „tu tyle jeszcze do sprzątania” – niech to będzie wzajemna pomoc – razem sprzątamy, a potem rozmawiamy. Ustal dzień, kiedy bałagan musi zniknąć np. sobota, a w pozostałe dni nie wracaj ciągle do tego tematu. Nie sprzątaj za dziecko, ponieważ bardzo łatwo nauczy się, że kiedy czegoś nie zrobi, zrobisz to za niego. W pewnym sensie nastolatek ma „bałagan” w swoim życiu, a więc i jego pokój odzwierciedla ten stan.
• „Wyłącz komputer!”
Nie zabraniać tego co nieuniknione, ale wyznaczyć godziny, w których można korzystać z komputera, interesować się na jakie strony dziecko wchodzi, rozmawiać, ale nie przesłuchiwać!
• „Co u Ciebie? Co w szkole?”
Warto zadawać pytania otwarte, czyli takie, żeby dziecko nie mogło odpowiedzieć tylko „tak” , „nie” lub jednym słowem „dobrze”. Można powiedzieć w taki sposób, żeby okazać rzeczywistą troskę np.: „Widzę, że jesteś smutny, chyba coś się stało, powiesz mi? Martwię się o Ciebie”.
Spotkanie byłą częścią planowanych zajęć dla rodziców, na których będziemy omawiać sprawy ważne z punktu widzenia nastolatków i ich rodziców.

Październik 2016, Agnieszka Gurzyńska – psycholog